J-rock to japoński rock, czyli to co już znamy, tylko pokazane w nieco innym języku. Często łączy to jednak ze sobą hip-hop, punk czy jazz, więc zaokrąglijmy dzisiejszy tematu do "J-music". Sama pierwszy raz zetknęłam się z tego typu muzyka przy oglądaniu animców i byłam tym zafascynowana. Muszę przyznać, że kiedyś niewiele ludzi było otwartych na tego typu muzyczną odskocznię. Kiedy się to wszystko zaczęło? mały wycinek z wikipedii:
"Japoński rock zaczął rozwijać się w latach 60., lecz dopiero w latach 70. zyskał na popularności. Dzięki takim artystom jak Champlose czy RC Succession łatwiej było zdefiniować brzmienie. W latach 80. najpopularniejszymi zespołami były Boøwy i Southern All Stars oraz inspirowane alternatywnym rockiem Shonen Knife, Boredoms i Tama & Little Creatures. W latach 90. popularny był zespół L'Arc~en~Ciel. Znanym wykonawcą J-Rockowym jest japoński piosenkarz Miyavi, oraz zespoły Antique Café, The GazettE, Sug czy też Dir en Grey."
Podpowiem, że brzmienie Sug jest dosyć dzikie, a The Gazette ma świetnego wokalistę. Plakaty z Miyavim czy An Cafe swojego czasu można było nabyć w gazetce "Bravo" (nie wiem czy nadal tak jest) i chyba właśnie to, że tego typu artyści zaczęli się pojawiać w takich środkach masowego przekazu przyniosło im większą popularność.
Dosyć oryginalnymi artystami są też chłopaki z zespołu L.M.C. Piosenka "Oh, my Juliet" jest w pełni rockowym kawałkiem bez domieszek innych gatunków. (D-tecnolife zespołu UVERworld również, to opening z Bleacha)
Kilka przykładów, gdyby nie chciało Wam się szukać:
Więcej znajdziecie na youtubie. Na koniec stylizacja w stylu visual kei, która jest charakterystyczna dla japońskiej muzyki. Ma być czarno, ale jednak kolorowo. I nieco "emowato".
Jak Wam się podoba? Zostawić ten dział?
Czekam na komentarze!
Sei-chan.




